ای خود من ...
هر که هستی باش ...
روزی موجی
تو را سرنگون خواهد کرد ...
دل دریایی خشک خواهد شد ...
و آسمان نیز
دریای درد تو ...
تنها قلم خیس از گریه ات
فریاد خواهد کشید ...
آن روز تو امروز است ...
آهسته آهسته بخوان ...
هویت مرا فاش کن
که دیرگاهیست
کسی فریاد ...
نمی شنود !!!
پس :...

" همترانه دستاتو به خدا بده
همترانه کوله بارتو ببند ...
همترانه ما رسیدیم به خدا
چشماتو واکن ... نگاه کن و بخند !
همترانه سرتو بالا بگیر
اشکاتو به آسمون نشون بده ...
به خدا بگو : هنوز اشکای ما ...
می تونه عرش تو رو تکون بده !!!می تونه؟ "

ای خود من...

تمام شد!

چه ابلهانه،

چه عاقلانه، شاید!

حالا ما با هم دوستیم.

زندگی چقدر زیباست!

همه با هم دوستند!

می خواهم این زندگی را بالا بیاورم،

نمی توانم،

روزه ام باطل می شود!

حتی کلاغ ها هم دیگر حال همدردی با من را ندارند.

چه همدردی!

"روزی هزاران نفر مثل تو روی این صندلی کز می کنند"

چه خیالی...

گنجشکها!

چرا روزه نیستند؟!

یک سال به خود دروغ می گفتم.

دیشب انگشت بر لبانم گذاشت،

گفت:

"چیزی نگو من هم دوستت دارم"

اشک ریختیم!!!

چه خیالی...

بید مجنونها با باد می رقصند،

فکر پاییز را نکرده اند؛

کدام مجنون؟کدام عشق؟!

دیشب مرا بوسید!

چه خیالی...

زنده ام؛ به امیدی شاید!

به چه امیدی؟

چرا زنده ام؟

چه خیالی...

****