اي خود من ...
هر که هستي باش ...
روزي موجي
تو را سرنگون خواهد کرد ...
دل دريايي خشک خواهد شد ...
و آسمان نيز
درياي درد تو ...
تنها قلم خيس از گريه ات
فرياد خواهد کشيد ...
آن روز تو امروز است ...
آهسته آهسته بخوان ...
هويت مرا فاش کن
که ديرگاهيست
کسي فرياد ...
نمي شنود !!!
پس :...

" همترانه دستاتو به خدا بده
همترانه کوله بارتو ببند ...
همترانه ما رسيديم به خدا
چشماتو واکن ... نگاه کن و بخند !
همترانه سرتو بالا بگير
اشکاتو به آسمون نشون بده ...
به خدا بگو : هنوز اشکاي ما ...
مي تونه عرش تو رو تکون بده !!!مي تونه؟ "

اي خود من...

تمام شد!

چه ابلهانه،

چه عاقلانه، شايد!

حالا ما با هم دوستيم.

زندگي چقدر زيباست!

همه با هم دوستند!

مي خواهم اين زندگي را بالا بياورم،

نمي توانم،

روزه ام باطل مي شود!

حتي کلاغ ها هم ديگر حال همدردي با من را ندارند.

چه همدردي!

"روزي هزاران نفر مثل تو روي اين صندلي کز مي کنند"

چه خيالي...

گنجشکها!

چرا روزه نيستند؟!

يک سال به خود دروغ مي گفتم.

ديشب انگشت بر لبانم گذاشت،

گفت:

"چيزي نگو من هم دوستت دارم"

اشک ريختيم!!!

چه خيالي...

بيد مجنونها با باد مي رقصند،

فکر پاييز را نکرده اند؛

کدام مجنون؟کدام عشق؟!

ديشب مرا بوسيد!

چه خيالي...

زنده ام؛ به اميدي شايد!

به چه اميدي؟

چرا زنده ام؟

چه خيالي...

****